۳۱ جانوری ۲۰۰۶ شهر لندن پذیرای نمایندگان ۷۰ حاکمیت مستقل جهان برای ارزیابی فعالیت جامعه جهانی در مورد روند توسعه و بازسازی افغانستان و تصمیم گیری در مورد نحوهء ادامه روند باسازی خواهد بود. این اجلاس توسط سه ابرمرد جهان: تونی بلر، کوفی عنان و حامد کرزای مدیریت خواهد شد.

سئوالی که مطرح است اینکه کنفرانس لندن چه تفاوتی با کنفرانس بن و توکیو خواهد داشت؟

برای پاسخ به این سئوال بررسی نتایج و دستاوردهای دو کنفرانس (بن و توکیو) ضروری می نماید. (البته چون وبلاگ معمولا جاي درج مطالب كوتاه است صرفا به يك پيامد مهم از دو كنفرانس ياد شده اكتفا مي شود)

کنفرانس بن:

تکثرگرایی: یعنی پذیرش ایده و تفکرات مختلف در یک جامعه و شناسایی حق حیات برای تک تک افراد آن جامعه براساس ارزشهاي محوري اش.  

یکی از پیامدهای مهم کنفرانس بن شناسایی تنوع قومی و حق حیات تمام اقوام در افغانستان است. قبل از کنفرانس بن کنفرانس اسلام اباد با نگرش توتالیتاریستی حاکمیت و حق حیات را به قوم مسلط تاریخی یعنی پشتون اعطا کرده بود. اما كنفرانس بن حق حيات را به تمام جنبندگان درافغانستان به رسميت شناخت.

كنفرانس توكيو:

نقطه برجسته اين نشست كمك هاي تخصيصي است. اين كمكها در درجه نخست در راستاي برقراري و نهادينه كردن دموكراسي در افغانستان در نظر گرفته شده بود. در اين راستا برگزاري موفقيت آميز انتخابات رياست جمهوري و انتخابات پارلماني مورد توجه است.

نقطه ضعف دو كنفرانس:  نقطه ضعف اين دو كنفرانس كه مي تواند در اجلاس لندن مورد بازبيني واقع شود اينست كه كمترين توجه به اقتدار دولت مركزي شده است. به بيان روشن تر در نظر گرفتن نقش سمبليك براي دولت مركزي.

فعاليت­هاي ليبرال دموكراسي در عرصه اقتصاد در قالب وارادات بي قيد و شرط كالاهاي خارجي مخصوصا كالاهاي چيني محقق شده است نتيجه اين فرايند فرورفتن سرمايه هاي داخلي و كمكهاي خارجي در كام مصرف كالاهاي لوكس و اشتغالزايي كاذب بوده است و هيچگونه توجهي به تقويت صنايع مادر و كشاورزي سنتي افغانستان نشده است.

در عرصه سياست جامعه مدني مورد توجه قرار گرفته است. در حاليكه در تمام نظامات دموكرات بايد دولتي برخوردار از حاكميت وجود داشته باشد تا جامعه مدني معني پيدا كند.

ممكن است اين امر در اذهان خطور كند كه نيروهاي خارجي براساس شناخت و فرضيات خودشان كار مي­كند و مردم و رهبران دورانديش افغانستاني بايد بدنبال حل مشكلات خودشان باشند. در پاسخ اينكه متاسفانه شريان اقتصادي خارجي ناشي از كنفرانس توكيو هيچگاه در اختيار  مردم افغانستان و رهبران دلسوزشان قرار نگرفته تا مشكلات بنيادي شان را حل كنند. تمام كمكها از طريق N.G.Os و در راستاي اهداف خودشان به مصرف رسيده اند. هرگاه نمايندگان مردم اعتراضي به اين ضايع شدن حق ملت كرده اند. از گردونه قدرت حذف شده اند. نمونه اشكار رمضان بشردوست است.

انتظارات از كنفرانس لندن:

۱. اجبار دولت در استخدام براساس لياقت؛ اين امر سبب ريشه كن شدن فساد اداري مخصوصا رشوه خواهد شد.

۲. حذف واسطه­هايي بنام N.G.Os تا به واقع مردم به حق شان برسند.

۳. تقويت و كمك در راستاي نهادينه شدن حكومت سيستم محور به جاي شخص محور.

۴. تقدير از فعاليت­هاي عدالتخواهانه مردم و نمايندگان­شان؛ اين عقلانيت در جامعه افغانستان شكل گرفته كه عدالت منشاء توسعه است. لذا در قانون اساسي و انتخابات خودشان حقوق زنان و تمام طبقات بطور واقعي رعايت شده است. لذا از اين حركات مردمي بايد استقبال به عمل ايد و تقويت شود.

انتظارات شما از کنفرانس لندن چیست؟