یکشنبه25/4/1385(20 جمادی الثانی 1427) ولادت حضرت فاطمه زهرا (س) است. در کشوری که زندگی میکنم، روز ولادت حضرت بنام روز زن نامگذاری شده است. در این روز از زحمات شایان و فداکارانه مادر و همسر قدردانی میشود. بازار شلوغ است از دختران و پسرانی که همراه پدرانشان برای خرید هدیه روز مادر آمده­اند. و تنها روزی است که مادرها در خانه می­مانند و کودکان از نبودن مادر در هنگام خرید خوشحالند چون می خواهند مادرشان را غافلگیر کنند.  خلاصه شادی است و خوشی؛ بخشش است و عفو؛ یکدلی است و پاکی…

فاطمه کی بود؟ چه کرد؟ و چرا ولادت او؟

فاطمه آخرین دختر پیامبر که در سال پنجم بعثت در شهر مکه دیده به جهان گشود. نام مادرش خدیجه که الگوی گذشت و فداکاری و ایثار است. فاطمه از بدو تولد در مشقت و رنج­های پاگرفتن اسلام شیرک بوده و تا زمان رحلت­اش این مشقت­ها وجود داشته است.

خواستم در رسای جایگاه رفیع­اش مطلبی بنویسم. هرچه قلم روی کاغذ بردم، نتوانستم زیباتر از شریعتی مقام شامخ­اش را وصف کنم لذا قطعه نوشته دکتر شریعتی را برایتان می نویسم:

خواستم بگویم: فاطمه دختر خدیجه بزرگ است

دیدم که فاطمه نیست

خواستم بگویم: فاطمه دختر محمد است

                دیدم که فاطمه نیست

خواستم بگویم: فاطمه همسر علی است

                دیدم که فاطمه نیست

خواستم بگویم: فاطمه مادر حسین است

                دیدم که فاطمه نیست

خواستم بگویم: فاطمه مادر زینب است

                باز دیدم که فاطمه نیست

                نه اینها همه هست و این همه فاطمه نیست.

                فاطمه، فاطمه است.

مادر عزیز؛ عظمت و جایگاه تو آنقدر رفیع است که پیامبر اسلام فرموده: «بهشت زیر پای مادران است».

دیروز بازار شلوغ بود از کودکان دختر و پسری که مشغول خرید هدایای روز مادر بودند. هرچه جستجو کردم که چیزی بیابم تا بتوانم از زحمات و محبت­هایت قدردانی کنم، هیچ نیافتم. هیچ چیز نبود که بتواند گوشهء از زحمات تو را ارج نهد. همچنین حیف­ام آمد که ارزش زحمات تو را با پول بسنجم.

مادر عزیز؛ وقتی خبرم از تلی سیا و سفیدسنگ به گوش­ات رسید، اشک­های شفاف و صدفی تو در نیمه شب نگهبان و دستمایه­ام بود و تنها قلب تو بود که برایم می­تپید.

مادر عزیز؛ وقتی کوههای سر به فلک کشیده و قهار ترکیه را می­پیمودم، تپش قلب تو بود که به تمام وجودم توان پیمودن قله­ها را می­داد.

مادر عزیز؛ وقتی با قایق بادی کوچک اقیانوس­ها را به قصد اروپا، امریکا، استرالیا و… می­پیمودم، عقل هیچ بشری باور نداشت که بتوانم بر آبهای خروشان و مواج اقیانوسها فایق آمده و به سلامت به ساحل مقصد برسم. اما بی­شک اشک تضرع و دو چشم نگران، دستان پینه بسته و قلب پاک تو بود که موتور محرک قایقم بود و مرا به ساحل رساند.

مادر عزیز؛ مادر افغانی! مادر آواره و مادر کوههای هندوکش و بابا! میدانم تنها چشمان توست که به انتظارم نشسته؛ تنها دستان پاک توست بین قلب و خدا پل می­زند و برای سلامتی­ام دعا می­کند.

آبروی اهل دل از خاک پای مادر است                هرچه دارد این جماعت از دعای مادر است

مادر عزیز؛ بدان که قلبم فقط در تسخیر توست؛ در تسخیر محبت­های تو؛ در تسخیر زحمات و فداکاری­های بی­دریغ­ات. مادر عزیز اگر این فرزند ناخلف­ات در ادای حق و پاسخ به زحمات بی­دریغ­ات کوتاهی می­کند، بدان که نه به خاطر عدم شناخت زحمات تو بلکه جبر زمانه است که اینگونه دستانم را از دامان پرمهرت کوتاه کرده است.

مادر! مادر! مادر!    

دوستت دارم! دوستت دارم! دوستت دارم

از راه دور بر دست و پایت بوسه عشق زده و برای تبرک بر چشمانم گذاشته و با اشک چشمانم شستشو می­دهم.

فرزند کوچک­ات: صفراحمد فهیمی

 و اما امروز روز زن هم هست. هرچند مجرد هستم اما احساس دارم و به شما تقدیم میکنم: