نیست شوقی که زبان باز کنم از چه بگویم

من که منفور زمانم چه بگویم چه نگویم

دل نوشته زیر بیانگر عجز و ناتوانی­ است. ناتوانی نه یک شخص؛ ناتوانی یک مجموعه.

شرح ماجرا:

اگرچند اطرافیانم مرا تحت نام دانشجو می شناسند، اما خودم احساس می کنم که فقط حمل کننده یک کیف که داخلش چند جلد کتاب و دفترچه و خودکار و مدادنوکی است می باشم.

البته در ضمن در مدارس خودگردان مشغول تدریس نیز می باشم. هر افغانی که در ایران حداقل برای مدت یک ماه اقامت داشته باشد با ساختار مدارس خودگردان آشنا خواهد شد و نیاز به توضیح بیشتر نیست.

صبح­گاه یک روز قشنگ ، ابری و سرد زمستانی راهی مدرسه خودگردان (گفتگو) جهت برگزاری امتحان شدم. هیچ خبری نبود. بعد از ظهر همان روز که از دانشگاه بر میگشتم، گذارم به خیابانی افتاد که موسسه گفتگو در آن قرار داشت. در این خیابان چهار یا پنج مدرسه خودگردان وجود دارد. در زیر نور روشن چراغ های خیابان مدارس خودگردان سوت و کور بود. احساس غم همراه با نگرانی شدیدی به من دست داد. چون مدارس خودگردان تا ساعات نیمه شب همچنان فعالند. از ماشین پیاده شدم تا ببینم که چه شده است؛!

چشمانم به قفل در یکی از مدارس افتاد که با فلز سرب محکم مهر و موم شده بود. قلبم از حرکت ایستاد. احساس غم و دل تنگی شدیدی به من دست داد.

افکار مختلفی به فکرم رسید: ملت افغانستان که در فقر مادی قرار دارند و تمام درها به روی مردم بسته است. آیا فقر علمی هم قصد دارد که همچنان مردم افغانستان را در قید خود نگه­دارد. ما چه کار می توانیم بکنیم؟!

پس از پرس و جو متوجه شدم که وزارت کار بعد از ظهر شنبه 24/10/1385 مدارس خودگردان را تعطیل کرده است. حالا تا کی الله اعلم و جاهلان اعلم....

وقتی به یاد دانش­آموزان مظلوم افغانی که با کمترین امکانات با شوق تمام به دنبال یادگیری بودند می­افتم، قلبم در جا از حرکت می ایستد. و هرچه فکرمیکنم راهی به ذهنم نمیرسد.

چگونه میتوانیم با جهل و نادانی مبارزه کنیم؟ چگونه می توانیم ملت مظلوم مان را از افتادن در دام نادانی و بیسوادی نجات دهیم؟

منتظر پیشنهادات شما