سلام

دوست عزيز

نميدانم كجايي و چه كار ميكني.

نامه­ي را كه برايت مي­نويسم ، ناخواسته اما مجبورم كه بنويسم.

پارك گلهاي سرخ كه هميشه صندلي چوبي آبي رنگ­ و تريبون بدون مكروفون­اش، هردوي ما را به  آغوش ميكشيد و غم­هاي درون­مان را پاك مي­كرد يادت هست.

اما متاسفانه بايد بگويم كه ديگر نميتوانم به آن پارك بيايم و با تو درد دل كنم و سفره دلم را پيش تو خالي كنم. و لبخند شيريني كه لبهاي اناري­ات را همچون غنچه­هاي بهاري شكوفا مي­كرد ببينم. فقط بدان كه قلبم خونين است از غم و اندوه بزرگ، كه توان بازگويي آن را ندارم.

چون ميدانم كه تحمل شنيدن­اش را نداري. فقط بدان كه ميان من و تو ديواري است به بلنداي مليت.

پس خداحافظ تا روزي كه بتوانم به جاي غم شادي را برلبانت بنشانم.