تصميم گرفتم از تو صحبت نكنم

از چشم تو با دلم روايت نكنم

اما كسي از دورن من مي­گويد

اين كار نميشود حماقت نكنم

كوتل اوتله نامي آشنا براي تمام كساني كه از مسير انگوري به جاغوري رفت و آمد كرده اند. تنگي اوتله منطقه پشتون­نشين است.  محلي مخوف كه اكثر دزدي­ها و كشتار مسافرين شيعه (هزاره) در اين منطقه صورت مي­گيرد. پاسگاه امنيتي اوتله براي حفظ امنيت و جان مسافرين نزديك به دو سال است كه در اين منطقه ايجاد شده است. پنجشنبه ۲۰ اردديبهشت با حمله ناگهاني  طالبان شش نفر سرباز اين پاسگاه همگي به شهادت رسيدند. براي كسب اطلاعات بيشتربه سايت جاغوري مراجعه كنيد.

اسماعيل جوان ۲۴ ساله فرمانده پاسگاه تنگي اوتله هم­بازي دوران كودكي ام بود. اسماعيل را با چشمان سبز درشت و خنده­هاي بلندش مي­شناختم. يادش بخير آن روز تابستاني كه با هم زير درختان زردالو بعد از دقايقي بازي، كشتي گرفتيم. نميدانم كدام­مان برنده شديم اما قدرت بازوانش خيلي زياد بود.

مهاجرت مرا از همه چيز و همه كسانم جدا كرد. ديگر از اسماعيل خبري نداشتم. در اواخر دوره طالبان (حدود سالهاي ۱۳۷۹-۸۰) شنيدم كه اسماعيل همانند ساير افغاني­ها در ساختمان­ها و كارخانه­هاي تهران كار ميكند. حدود دو سه سال قبل شيندم كه عضو نيروهاي باشي حبيب شده و در تنگي اوتله براي حفظ امنيت جاني و مالي شيعيان ايفاي وظيفه ميكند. همه از شجاعت و نترسي و جوانمردي­اش صحبت ميكردند. تابستان سال ۱۳۸۳ در مسافرتم به افغانستان حدود يك ماهي در جاغوري و زادگاهم تبقوس اقامت داشتم. در اين مدت آنقدر دوربرم شلوغ بود كه اصلا نتوانستم به فكر اسماعيل بيفتم و سراغش را بگيرم.

افسوس افسوس...

شنبه شب  ۲۲ ارديبهشت وقتي خسته از فعاليت روزانه ساعت نه شب به خانه رسيدم، خبر شهادت اسماعيل جوان، برادر نوجوان و چهار نفر از همراهان­اش را شنيدم. به شدت ناراحت شدم و بغض گلويم را گرفت نتوانستم جلوي اشكهايم را بگيرم. اول از همه به حال ملت مظلوم افغانستان گريستم و سپس به حال بيچارگي انسان­ها و در نهايت براي اسماعيل و همراهانش.

اسماعيل پدرش را از دست داده است اما مادرش زنده است. نميدانم كه چگونه ميتواند غم از دست دادن دو جوان ۲۴ ساله و ۱۸ ساله­اش را تحمل كند.

از همه شبها زودتر به رختخواب رفتم اما تا نيمه­هاي شب فقط گريستم از ترس اينكه هق هق گريه­هايم را بقيه نشنود با وجود گرمي هوا خود را با پتو پيچاندم و به همراه اسماعيل به خاطرات دوران كودكي رفتم.

اين مطلب را در حالي مي­نويسم كه بازوانم از غم مظلوميت مهاجرين و بيچارگي ساكنان افغانستان سنگين است. فكرم قفل كرده و فقط نم نم اشك است كه وجودم را سبك مكند.

از دوستاني كه در شهرهاي مذهبي ساكن­اند عاجزانه تقاضامندم هنگام رفتن به اماكن زيارتي، براي مظلوميت ملت افغانستان و اسماعيل جوان و همراهانش دعا كند. و براي قلب شكسته مادرش از خداوند صبر بخواهند. مخصوصا كساني كه ساكن قم هستند و مسجد مقدس جمكران نزديك شان.